İçimden Şehirler Geçiyor

kıstas

2012-01-31T17:39:00.001+02:00

şöyle bir dünya istiyorum:

derviş ve ölümü okumayanların başbakan falan yapılmadığı,

dava'yı okumayanların kamu personeli olarak atanmadığı,

turgut cansever'i bilmeyenin mimar kabul edilmediği,

çalıkuşunu okumayanların öğret...(burası şakaydı)

belli duyarlılıkları, bazı şeyleri okumadan insanlar kazanamıyor. sonra bu, tüm toplumun, tüm sistemin, tüm insanlığın kaybı oluyor. yazık oluyor.

bir de ekleyeyim, duyarlılık, görsel etkileşimlerle bence kazanılmıyor, hatta yitiriliyor. duyarlılık, soyut bir kavram olarak, soyut "varlık"larla kazanılıyor. kelimeler, cümleler, olaylar gibi. kanlı çocuk fotoğrafları, hastalık fotoğrafları görmek kimseyi daha duyarlı yapmıyor, bilakis, görüp geçtikçe duyarlılık yitiriliyor.
-o halde neden? feysbuk arkadaşlarım! neden 3 dolar kazancaklarını zannettiğiniz hasta çocukların bakılmayacak fotoğraflarını paylaşıyorsunuz?

2012-01-31T00:36:00.000+02:00

artık içimden şehirler geçmesin. çünkü içim hıçkırık doldu. bir de hayat çok sıkıştı. ama dışarı bakınca kar yağıyor. ve hayatın sıkışması çok da umursanacak bir durum değil gibi görünüyor. arkadaşını kaybeden kedim, depresyondan çıkmış. çünkü kar yağıyor ve insan ekmek derdinde olunca depresyonunu unutuyor. ben kendimden biliyorum. kedimi bu yüzden anlıyorum. projeden kaldım ama depresyona girecek vaktim yok. çünkü okul başlıyor. zaten tevekkül denen bir şey varmış. onu et dediler. ettik. babannem olsaydı, böyle olmazdı.

babannem olsaydı.

2012-01-20T21:38:00.000+02:00

babannem olsaydı, namazlarından sonra dua ederdi.

Allah emeklerini zayi etmesin derdi.

güzel olurdu.

Allah emeklerimi zayi etmesindi.

amin

georgia

2012-01-20T03:56:00.000+02:00

uyumuyorum georgia.

gecenin dördü georgia

işte soğuk işte kaygı işte karanlık

bekleyemeden koşuyorum georgia

işte yorgunluk işte uykusuzluk işte hastalık

planlar raporlar bitmeyi bekliyor georgia

bitiremiyorum georgia.

georgia, georgia, georgia

çatalcaya bekliyorum seni georgia.

georgia.

ara

2012-01-17T11:07:00.001+02:00

tarif edilemez bir vakitsizlik içinde vakit çalıyorum şu an. 10.59. itü taşkışla. kütüphaneden sesleniyorum. seslenmiyorum çünkü burası kütüphane. tek ses klavyelerden çıkıyor. mouse'ları niye unutuyoruz? onlar da tıklıyor. otoketlerimiz mouse'suz çalışmıyor. doğum günüm bugün olabilirdi. iyi ki yaz çocuğuyum. kutlayanım az ama en azından projeler teslimler finaller şaka yapmıyor bana. final zamanı doğum günü olan arkadaşımın doğum gününü buruk kutluyoruz. fıratti geldi. vakit kaybı. 11.04. boşluk, sıkıntı, zamansızlık, hazımsızlık. bugünleri hiç iyimserlilkle anımsamıycam. halbuki kar yağdı. halbuki güneş açtı. halbuki başkalarına tatil. halbuki hayat güzel gidiyor. on yedi. yirmi yedi. bit. hayvan olan değil. emir kipiyle fiil olan bit.11.07. dönüş.

acımak.

2012-01-08T00:11:00.000+02:00

ocağın yedisi.

ocağın yirmi üçü, yirmi beşi,

şubatın sekizi, dokuzu

mayısın on yedisi.

nolur iyi geçin, acıtmadan geçin.

bugün acımakla alakalı şeyler düşündüm.

annemin sevgi emarelerinden birisi de acımaktır. bir kişiyi sevmesi için o kişiye acıması gerekir.bense acımak fiilinden nefret ederim. kimseye acımam. acımam derken acımasızlıktan değil de empatiden. kimsenin bana acımasına tahammül edemeyeceğim için başkasının da ben gibi acınmaktan hoşlanmayacağını düşündüğümden kimseye acımam. hayat bir şekilde herkese devam eder çünkü. bununla beraber acımasız kelimesi de çok sevdiğim bir kelime. sevdiğim derken, fiil olarak acımak kelimesi lügatten kalksa hiç üzülmem. acımasın kimse kimseye. fakat acımasız kelimesi de aynı kökten gelmesine rağmen acımak fiiliyle beraber lügatten kalkmamalı mesela. acımasız kelimesinde şöyle bir şey var. acımak o kadar kötü bir şey ki, eylemin ezici bir tarafı var. birisine acıyan özne, acıdığı taraftan kendini belli ki üstün görüyor. tam da burada, acımasız olan özne, üstünlüğünü öyle ezici, öyle duygusuz bir şekilde sağlıyor ki, o acımak eylemini aşan bir acımasızlık, bir gaddarlık taşıyor. bu yüzden acımasız kelimesini korumalı, ona iyi davranmalıyız. çünkü bize lazım. acımasız kelimesi, dünyada acımasızlık olduğu müddetçe gözümüz gibi korumamız gereken bir kelime. fakat biz insanlar, insanca yaşayabilmek adına bence acımak eylemini birbirimiz üzerinde kullanmamalıyız. eşitlik adına, barış adına, acımak fiilini kullanmamalıyız.

bir de insansız savaş uçağı diye bir tanım vardı. tek aşina olduğum kullanımı amerika ve israildi. ülkemizin de bu tanımla aşina olması beni derinden yaraladı. lügatimize böyle girmesi oldukça acımasızca geliyor.

geçmişten mesajlar var.

2012-01-02T19:08:00.000+02:00

evet sayın okurlar, sizler için ölmüş edebiyatçılarımızla konuştum. ölmeyenleriyle de konuşmak isterdim fakat şu an bunu yapacak vaktim yok. konuşmamızdan iletmem istenen en önemli ayrıntıları siz sevgili okuyucularla paylaşıyorum.

öncelik oğuz atay'da:

- ben 1960-70lerde anlaşılamadım. tutunamayan bir ben vardım, bir yusuf atılgan. fakat tutunamayanları oynamanın revaçta olmadığı o günlerde ben doksanlı, iki binli yılları bekledim. hatta dedim, ben burdayım sevgili okur sen neredesin diye. çocukluğumda hayali arkadaşım yoktu tabii. o zamanlar böyle şeyleri üretmemişti psikoloji bilimi. sonra ben çocukluğumu yaşayamadığımdan olric'i geç yaşımda edindim. ve olric'in tüm edebiyat severlerin hayali arkadaşı olması benim için oldukça sevindirici bir duygu oldu. fakat artık önü alınamıyor bakıyorum da. bilen bilmeyen herkes olric'e hayran. sosyal paylaşım sitelerinde olric'e gösterilen ilgi bana çıplak sokağa çıkmışım hissi uyandırıyor. o yüzden edebiyat severlere ve öylesine popülaritesinden dolayı olric'e saranlara bir ricam, beni ve olric'i içlerinde yaşatsınlar. sessizce çoğalsınlar.

yusuf atılgan:

oğuz arkadaşın yaşadığı sıkıntıları yaşamadığım için keyfim yerinde. kitaplarımdan birinin filmi çekilmiş, okurlarımın kitabımı filmden daha çok beğenmesi veya filmi başarılı bulması beni o kadar da enterese etmiyor. aranızda hayatına aylak adam'la anlam katanlar var. ben yazılarımı yazarken örnek teşkil etmek için değil, kendi içimdeki sorunları çözmeye uğraşıyordum. bu uğraş, benim gibi kendi sorunlarını halletmeye çalışanlar için örnek teşkil etmiş ben ne yapayım. tutamak diyorum. tutunacak bir dalı olmalı insanın. ve sinemanın dünyayı kurtarmak için iyi bir yol olduğuna ta 1970lerde inanıyordum. iki binli yıllarda sinemanın etkisini daha çok görüyorum.

nietzsche,

benim büyük baş ağrılarıyla kafamı patlatarak düşündüğüm şeyleri dillere pelesenk ettiniz ya ey insanlık, size diyecek hiçbir sözüm yok. üstelik dediklerimden bir bok anladığınız da yok. amor fati diyorum, o kadar okuyorsunuz, kaderinizi seveniniz yok. yarattığınız tanrıları öldürün diyorum. yanlış anlıyorsunuz. halbuki tüm cümlelerim gayet anlaşılır, kısa ve öz iken nasıl bu kadar karmaşık anlayıp anladığınız şekliyle bile hayatınıza yansıtamıyorsunuz anlayabilmiş değilim. size her şey müstehak. beni baş ağrılarımla yalnız bırakın. migrenimi azdırıyorsunuz zaten.

monteigne,

"iyi denemeydi monteigne" diye dalga geçenlerinizi gördüm. gene de ben büyük bir adamım. iyi bir eğitim aldım, sevgi dolu, topluma yararlı birerler yetişsin diye ne de güzel şeyler yazdım. üstelik bunları 16. yüzyılda yazdım. iki binli yıllarda çok taktir ettiğim geçmişine bağlı eğitim sisteminizle hala çocuklara okutuluyorum. üstelik her şeyi biliyorum havasıyla yazılmış cümlelerim, gününüz yöneticileri, politikacıları için örnek teşkil etmiştir.

dostoyevski,

iyi ki uzun yazmışım. böylelikle yazılarımı sadece gerçekten okumaya hevesli olanların okuması sağlanmış oldu. romanlarımı yazarken böyle bir kaygı taşımıyordum esasında. sadece diğer türlü eksik kalacağı düşüncesiyle kurgumu romanıma aktarmaya çalışıyordum hepsi bu. turgenyevi hiç sevmediğimi buradan yine belirteyim(dostoyevski burada günümüz dünyasının yaratıcı küfürlerini turgenyev için saydırıyor fakat bizler hem turgenyevseverlere ayıp olmasın, hem ölünün arkasından kötü konuşmayalım diye yayınlamaktan imtina ediyoruz). ve iyi ki olric gibi bir karakterim olmamış. kendi başına, romandan bağımsız ve kurduğu cümleleri her yerde kullanabileceğimiz bir karakter oğuz kardeşimizin yaşadığı sıkıntıyı veriyormuş, bunu da görmüş olduk. gelecek nesil yazarlarına bir ders olsun.

camus,

her geçen yüzyılda daha çok anlaşılıyorum. halbuki yaşadığım yüzyılda da gayet sade bir dil kullanıyordum, insanlar o zaman ağdalı cümlelerden anlıyordu her halde. ağdalı dediğim romantizme bulalı kelimeler, böğğğ. artık insanların biri diğerine canım cicim falan dediğinde diğerinin bunu yadırgadığı olayların galip geldiği bir yüzyıla gelindiği için keyfim gıcır.sahte sevgi gösterileri, sahte ilgi gösterileriyleydi benim derdim. hiçbir şeyin sahte olmadığı bir dünya daha insancıl olacak. bundan eminim.

evet sayın okurlar, bugünlük bu kadar.

2012-01-02T13:43:00.000+02:00

yeni alışkanlıkları kolay edinebilmek gibi bir yeteneğim var. bu cümleyi başkası kursa yeni ve alışkanlık kelimelerinin yan yana gelmesi tezat teşkil edebilir fakat öznesi ben olunca tezat olmuyor çünkü alışkan olmadığım bir durum benim için en fazla iki gün yeni olabilir. ondan sonraki günlerde alışkanlığıma katabilirim.

hasılı kelam türk kahvesi müptelası bir arkadaşımı 4 gün kadar evimde misafir ettim. dört gün boyunca her gün türk kahvesi içtik. sonra o gidince de devam etti bu. sabah kahvaltısından tercihen bir-iki saat sonra türk kahvesi içesim geliyor. evdeki türk veya kıbrıs kahvelerimiz eski. cam kavanoza koymuş annem. tadlarının güzelliğinden emin değilim. sütlü yapmayınca köpürtmeyi de beceremiyorum. ama sütle güzel köpürüyor onu belirteyim.şimdi kendime her gün türk kahvesi yaptığım için artık güzel kahve pişirebilecek miyim bir gün diye merak edip duruyorum. yoksa kendi beceriksizliğimle yaptığım türk kahvesi bana normal gelecek olabilir. kahvenin güzel olup olmadığını nasıl anlayacağımı da kestiremiyorum ayrıca. olamayacağım bir şey varsa o da gurmeliktir. bu yüzden vedat milor titreyen ellerine rağmen ekranlarda boy gösterebiliyor. neden çünkü aradaki farkı anlıyor. bence kahvenin iyisinden anladığım gün iyi bir gurme, iyi bir fincan kahve pişirebildiğim gün de iyi bir ahçı olabileceğim.

2012-01-01T01:48:00.001+02:00

yazmaya başladığım an : 31 aralık 2011.

evde annemin dayısı ve karısı var. benim dedelerim, ben doğmadan önce ölmüşler. bu yüzden tüm annemin dayıları, amcaları, ve dahi amca oğulları, ve babamın amca ve dayılarını dede bellemişim. sağolsun hepsi de dedemi aratmadılar. yaşlı insanlarda hoş bir sevecenlik var. sevgi ve dua dolular. huzura yakın bir durumdalar. tam olarak Ruhestanda yaklaşmanın verdiği bir huzur diyebiliriz.

saat : 23.51

eskiden her yıl sonunda o yılı özetleyen bir yazı yazardım kendime. sonra geçti bu huy. geçmişe baktığımda toplamda ömrümün yarısından fazlasını okuyarak geçirdim. dile kolay 2 yıl anasınıfı, 8 yıl ilköğretim, 4 yıl lise, 5buçuk yıl üniversite. inşallah bir ay sonra mezun olacağım. ve 2012de artık öğrencilikle alakalı sayfamı kapatacağım. şimdilik yüksek lisansta, açıköğretimde ve dahi okumakla alakalı hiçbir şeyde gözüm yok.

okuduğum bölümün en çok analiz kısmını sevdim. fotoğraf çekmeyi, sosyolojik tespitleri, insanların ihtiyaçlarını, ekonomik gelişmeleri ve saire ve saire. okuduğum bölümün angarya işi de çoktu ve hiçbirini sevmedim. pafta boyamayı, pafta yapmayı, planlarımı kağıt üzerinde göstermeyi sevmedim. neyin daha doğru olduğunu bilmeyişim ve doğru olan konusundaki titizliğim yüzünden kağıtlara çizgi çekmek bana çok düşünceli adım attırdı falan filan. halbuki henüz öğrenciydim. ve çizdiğim hiçbir yol kimsenin evinin yıkılmasına sebebiyet vermeyecek ve uyguladığım 18. madde hiçbir vatandaşın arsasından %40 oranında düzenleme ortaklık payı almayacaktı.

ömrümün önemli olan kısmını kafka'ya olan hayranlığımla sosyal medyada milena jesenska olarak geçirdim. en çok dava'yı sevdim. sonra bu yıl milena jesenska'ya veda ettim. onu özgür bıraktım. kendim daha çok özgürleştim mi, evet böylece daha çok özgürleştim.

feysbuktan almanyada bir ayı beraber geçirdiğimiz arkadaşım benimle bu yazıyı paylaştı. benim güzel albümüme karşılık olarak. bence ben yeni yıla ayın 29'unda, Ankara'da girdim.

yazmayı bitirdiğim an: 1 ocak 2012, 01.48

2011-12-30T23:24:00.000+02:00

ben dün ankaraya gittim. ankarada toplamda bir gün bile kalmadım. fakat otobüsten indiğimden, tekrar otobüse bindiğim ana kadar yabancı bir ülkede olduğum hissini yaşadım. insanları konuşurken sanki türkçe konuşmuyor gibi, sanki bize benzemiyor gibiydiler, arabalar sanki sol değil sağdan direksiyonlu gibi, başka marka gibiydi. sokak lambaları bile, metrosunun turnikeleri bile, her şey kelimenin tek anlamıyla YABANCIydı.

kabuslarla yaşıyorum.

2011-12-26T12:16:00.001+02:00

evimizde yaşlı bir teyze misafir. her sabah bana kaçta yattığımı belirtiyor.

"bu gece üçte yattın, farkettim." ettiysen ettin. "bu gece arkadaşınla pek hoş sohbettin." öyleydik elhamdülillah. bu gecelik ona bu zevki yaşatmamak için ister inanın ister inanmayın 9.12 geçe yatağa girdim. rüyamda gitmediğim yer, görmediğim tuhaflık kalmadı.

en son gördüğümden başlıyorum. arada atlayacağım.

rüyamda almanyaya gitmiştim. ama böyle bir okulda bir şeye katılmak içinmiş. almanyaya, hatta şehrine bile gidiyorum. okulun etrafında gezineyim diyorum. taksiye biniyorum. taksi de az tutuyor şaşırıyorum. ama taksinin içinde ben şimdi hangi şehrindeyim diye sorguluyor, sorguluyor sorguluyorum ama bir türlü aklıma gelmiyor. dahası aklıma gelmediğinden değil, resmen hangi şehre gittiğimi bilmiyorum. bilmem ne üniversitesi neredeydi diyorum. hatta hangi eyaletindeyim onu bile bilmiyorum. şehir çok yeşil. ve gotik mimari hakim. sokaklarını iyi aklıma kazıyayım çünkü adres vermeye kalksam asla bilmiyorum. taksiden indikten sonra geldiğim yer hem tarihi hem turistik. çınarağaçları falan da var. resmen bizim çengelköy çınaraltının daha kompleks hali. bir sürü geçkilerle bir sürü ağaçların altında oturma elemanları olan kafelerden geçiyorum. diyorum ki büşra burayı görseydi almanyadan hiç dönmezdi her halde. sonra oradan geçiyorum, daha aydınlık, ağaçların uzakta olduğu ve bana gölge etmediği yollardan geçiyorum. uzakta deniz veya nehir var. bir su manzarası. ve deniz seviyesinden yüksekte olduğumuz aşikar. çünkü sokağın bir tarafı uçurum. kale kapısı gibi bir yer var. oradan geçerken öyküm diye bir arkadaşımı görüyorum. kendisi ilkokul arkadaşım. mezun olduktan sonra bir defa bile görüşmedik. fakat rüyamda selamlaşıyor, hatta sarılıyoruz. dünya ne kadar küçük? seni bizim evin orda göremiyorken almanyada görmek... görsem belki tanımazdım ama burda tanıdım da... sonra şehrin ismini merakımdan dolayı insanlara bakıyorum. türk arıyor gözlerim ki bana yardımı olsun. bir kaç çocukla türkçe konuşuyorum. bakkal buluyorum. bakkaldaki kadın türk, belli. başı kapalı çünkü. tam konuşucam. uyanıyorum.

diğer rüya karadenizde bir yerde geçiyor. rize veya artvin. veya trabzon diyeceğim ama trabzonda hiç o kadar koyu yeşil görmüş değilim. muhtemelen daha önce de rüyamda gittiğim bir yere gene gitmeye kalkışmışız. bu sefer rüyamda babam, kız kardeşim, halam ve kuzenim de var. rüya ağaç gölgesinin karanlığından görülmüyor. müthiş bir rutubet ve karanlık ve dahi esrar var rüyada. bir tane ev. daha önce gidip kaldığımız ve çok memnun kaldığımız eve benziyor. o değil, eminiz ama çok benziyor. sahibi bir kadın. sohbete başladığımız için elimiz mahkum biraz. etrafında dolaşıyoruz. evin iki tarafından da çay akıyor. çay dediğim hani yüksek dağlardan sızıntı gibi olur böyle tam dere gibi değil, balık yüzmez o derinlikte. ama hep ıslak olur falan. diyorum ki bu kadın burada nasıl yaşıyor. evin içi desen bir esrarengizlik var. içine girmişim. tüm duvarlar perde kaplı. kapıyı kapatıp çıkacağım ama perde takıldı. perdeyi kurtarmak için rüyamda terledim o derece.

başka bir rüya. gene aynı karanlık ve ıslaklıkta. gene tatile çıkmışız. benzer bir yer ama kaplıcası var. kaplıcaya giriyoruz. su tuhaf tabii ki. gereksiz soğuk veya gereksiz sıcak. hava ile uyumsuz. sonra sudan çıkıyorum. bir dahaki girişimde dalış yapmaya niyetliyim fakat içimizden birisi suyu beğenmediği için havuzu boşaltmış. diyorum ki iyi ki farkettim. etmeseydim çakılacaktım.

falan filan. bir daha teyze içinmiş, anne yat dediği içinmiş. erken yatan 2 boyutlu olsun.

kuzey kore vs dogtooth

2011-12-20T20:50:00.001+02:00

zamanında dogtooth diye bir film izlemiştim.
filmde üç kardeşin evleri dışındaki dünyadan izole hayatı konu edilmişti. filmle alakalı olarak duyduğum tüm eleştiriler "çok ilginç, çok tuhaf, enteresan" gibi kısa kesik, uzun cümleler kurulamayacak kadar şaşkınca evelenmiş gevelenmiş kelimelerden ibaretti.

bugün burada tanık olduğum kuzey kore liderinin ölümü sonrası yaşananlar, aynı şekilde kelimeleri kifayetsiz bırakacak, bize şaşkınlıktan başka bir şey vermeyecek nitelikte ibretlik bir paylaşım.

dünya var. insanlar var. anadil, ve yabancı diller var. ulusal kanallar olduğu gibi uluslararası kanallar da var. biz türkler misafirperverizdir. latin amerikalılar ateşlidir. ingilizler aristokrat, almanlar disiplinlidir. hatta öyle bir yere geliriz ki bir yerden sonra milletler, ülkeler önemini yitirir. sınırlar buharlaşır. kuzey kore'de sınırlar asla buharlaşmaz. duvarlar vardır da vardır. kuzey korede kuzey kore vardır. liderleri vardı. o da öldü.
bizim için şükür ki kedi genel dünya nüfusunun "kedi" kavramı ile örtüşmekte. zombi de keza. denize deniz diyoruz. ama dogtooth'ta kedi bir canavar iken, deniz kol kısmı deriden olan tahta sandalde mesela.

2011-12-19T20:36:00.000+02:00

yarın bugün için önemli bir gün. öbür gün de. fakat öbür öbür gün için hiçbir mühimmatı yok.(öbür öbür gün sanki über über morgen'ın kötü türkçe çevirisi gibi, hatta sanki değil öyle.)

deney faresi gibi hissediyorum şu anda. önüme atılan yemleri yiyorum. gün gelecek ve daha olgun biri olup hayata daha genel bir bakış açısı kazanacağım. ama önce şu önümdeki yemleri yemem lazım. bir ay sonra deneyeceğim bunu.

özlem derecemin sınırlarını zorlamaya an itibariyle başlamış bulunmaktayım ve dostum, bu biraz güç bir durum. ölen insanların özlemi daha hafif oluyor bir de. ölen insana dair umut yok çünkü.

2011-12-14T15:25:00.001+02:00

oturmaktan sandalyemde kök saldım. pafta. konut, konut, 3kat, betonarme, iyi durumda. otoket. hatch enter. add:selected object.enter.ok.pafta. canım çok sıkıldı. laptop. google chrome. f.(facebook). ana sayfa. gerizekalı insanlar silsilesi. milliyetçi faşist arkadaşlar. zart zort isimli arkadaşın abloneliğinden çık. bahar almanyaya gitmiş. almanya he. berlin, köln, münchen, essen, Mülheim an der Ruhr. domuz etli yemekle başbaşa kalınca ekmek arası Harribo. deri fabrikası. doğum günü. iğrenç hem tuzlu hem tatlı kek. yeni sekme. t.(twitter) 11 yeni haber. herkesin paylaştığı şeyleri paylaşan insanlar silsilesi. benzer cümleler. neden her gittiğiniz yeri @liyosunuz? işte, laboratuvarda, beyoğlunda, ben yapsam her gün hep aynı şeyleri girmek durumunda kalırım. sizin hayatınız her gün başka yerde geçiyor tabi. @home. @taşkışla @library. @gümüşsuyu. nokta. ha cumartesi günleri şaşmaz. @yemek kursu. 23yaşına gelip yemek pişirmeyi bilmeyen genç kızın hazin sonu. yemek kursundaki teyzelerin çekişmelerine maruz kalma. kendimi ezdirtmem. fizy. la şante mi kantare. sono litalyano. sonra hindi zahra. yu kray for mi for şuğr. ay swer yu will kray. acımasızlığın böylesi. aym jast e litıl suvenir. suvenir güzel kelime. fransızca olduğuna kalıbımı basarım. bugün fransız turist gördüm. kadın ayağıma basıp ne diyeceğini bilemeyip pardone mois diyince pas de quoi. evet yüzündeki bu ifade içindi. sevin diye yaptım. konuştuklarınızı da anladım. keşke göz kırpsaydım. evet projede kalmıştık. ama odamdayım. ama pafta mide bulandırıyor. sabır sabır. hatch. enter. ticaret enter. daha staj defteri var. sayılı günler . 4 kasım mühim gün. 16 kasım mühim gün. 23 yaşındayım ve artık mezun olmam lazım. okul bana sığmıyor. küçük geliyor. düğmelerim kapanmıyor. hava soğuk, kış ve okul üşütüyor. yaz olsa bi nebze katlanılırdı. mezun olmak istiyorum. son olsun. tüm yumurtaları kırmadan çıkarırsam 8 şubat da mühim gün. mezuniyetimin ilan edileceği gündür. sonra tüm gün vicdan azabı duymadan yatıp uyuyabilir, istediğim kadar blog okuyabilir, blog yazabilir, gezip tozabilir, istersem feysbukta sims bile oynayabilirim. sonra melihle caillou ve peppe izleyebilir, okul hayatım boyunca vicdan azabı yaşamamak için izlemediğim ne kadar dizi, film varsa hepsini izleyebilirim.
(geçmiş yazıydı. bugün sadece mühim tarihler değişti. 16 kasım berbat geçti bu arada. sıra 21 aralığın berbat geçmesinde. 30 aralık okulun son günüymüş. 9-20 ocak tarihleri de finaller. 27 ocak notların son giriş tarihi. son bir ay. son bir ay. son bir. son.)

2011-12-13T02:19:00.000+02:00

Im Ruhestand ist man, wenn man nicht mehr lebt um zu arbeiten, sondern arbeitet um zu leben. yani şu anda ich bin nicht im Ruhestand.

elma suyunun ferahlatıcılığı hiçbir şeyde yok. iddiaya da girebilirim. ama birisi derse ki, hayır, elma suyunun ferahlatıcılığı apfelschorle'de var, onun karşısında da saygıyla eğilirim. kışın ortasında ne ferahlatıcılığı diyorsunuz di mi? içimde yaz var sanki. kabana ihtiyacım yok. üşümüyorum. ve yemek yemeyi de düşünmüyorum, çünkü acıkmıyorum. ama canım sürekli bir şeyler çekiyor. ne çektiğini anlamıyorum. sonra acaba bunu mu çekti diye bunu yediğimde midem bulanıyor. yani aslında canımın ne çektiğinin izini sürmesem hiç yemek yememiş, dolayısıyla hiç midemi bulandırmamış olurum.

yaşadığım bir yarım saat artık iki saat gibi geliyor. zaman neden durmayı tercih etti bugün fikrim yok. akıp giden, peşinden sürükleyen zamana şimdi heheey nağber yol alıyorum uyu sen diye nanik yapmak vaktidir. madem geçmiyor. bundan faydalanıciym.

2011-12-09T20:00:00.000+02:00

rüyamda kaplumbağamın bir kısmı kopmuştu. oha kaplumbağamın bağırsakları gitmiş nasıl yaşayacak şimdi diye ağlıyordum ama gerçek hayatta o kadar ağladığımı hatırlamıyorum. kaplumbağam çok mutsuzdu. hala yemek yemek istiyordu. ona iyi bakacağıma ve yemek vermeyi asla unutmayacağıma kendime söz verdim.

hayvan beslerken her şey güllük gülistanlık olmuyor. belki ben iyi baktığıma inansam da hayvanın bu durumdan memnun olup olmadığını pek de anlayamıyorum. kediler ve köpekler için durum farklı tabii. kediler huzurlu olduklarını çok güzel ifade edebiliyorlar. ama soğukkanlı hayvanlar besliyorsanız durum değişiyor. su kaplumbağasının memnuniyetini kestiremiyorsunuz. bana öyle geliyor ki sadece güneşin altında gerilirken huzurlu o, emin olduğum tek an o yani. bir daha kaplumbağam ile ilgili kabus görmek istemiyorum.

2011-11-30T21:44:00.000+02:00

ben lisedeyken proje çantalı insanlar-yani mimarlık fakültesi öğrencileri- bana çok "cool" gelirlerdi.

şimdi mimarlık fakültesi öğrencisiyim. ve toplu taşıma araçlarındaki mimarlık fakültesi öğrencilerinin durumu artık bana "sefil" hatta "sefil ötesi" geliyor.

bugün otobüste oturmuş, projelerimi de önüme dikmiştim. birden dalmışım. projemin bir yolcunun üzerine düşmesi sesiyle irkilerek uyandım, bin defalar özür diledim. sonra adam müsamaha gösterdi, babacan bi tavır takındı. ve bakışları üzerimde hissettiğim için biraz yerin dibine girdim.

lisede ben gibi bir üniversite öğrencisi görseydim, bu bölümü yazar mıydım bilmiyorum. otobüste gördüğüm mimarlık fakültesi öğrencileri yüzünden bölüm yazmış bir insan olarak, bunu sorgulamam gerektiğini düşündüm.

tarihe yüzyılın en yavaş şehir planlama öğrencisi olarak geçtim, geçeceğim(çalışma saati/yapılan iş üzerinden hesaplanırsa eğer tabi, yoksa 2004 girişli olup hala proje 7 alan insan da tanıyorum)

2011-11-26T21:22:00.000+02:00

hatırlayamadığı için ağlayan insan tanıdım. ziyaretine gittiğimde donuk gözlerle baktı. sonra benim gösterdiğim sıcaklığı gösteremediğinin mahcubiyetiyle ve hafızasını zorlamanın verdiği yorgunlukla gözleri doldu. sonra hatırladı. sonra hafıza kaybı sorununu ameliyat sırasında verilen fazla narkozdan dolayı 6 yıldır yaşadığını anlattı. doktoru çözüm olarak sağlığına şükret ve umursama demiş. hatırlayamadığı için özleyemediğinin sıkıntısı içinde. ben diyor, ben siyami, eski halim olsaydı size bu muameleyi gösterir miydim? farz edin ki uzun zaman ziyaret etmediniz, ben hiç sizi merak etmeden, arayıp halinizi hatrınızı sormadan durabilir miydim? duramazdım diyor. dostluk diyor. en önemlisi dostluk. geçmişi ile yaşadığı kopukluğun bir insanı bu kadar sarsacağını hiç bilemezdim. bildim.

2011-11-21T23:24:00.000+02:00

oda sıcaklığım ile kütüphane sıcaklığının ortalamasını alıp yeni bir odaya o sıcaklığı verdiğimde insan ölçeğinde bir sıcaklıkta mutlu mesut yaşayabilirdim, gelin görün ki odam çok soğuk olduğundan buz tutuyorken, kütüphane çok sıcak olduğundan genleşmekteyim. ve bu benim çalışma performansımı düşürmekte. ayrıca brüt alanı 400 kişi bölü hektarlık bir yerleşmede yaşarsam mutlu öleceğime karar verdim. ama Çatalca'dan ev almayacağım.

Laissez faire,laissez passer!

2011-11-17T12:58:00.000+02:00

başlık, hocalara dayattığım yeni akımın sloganıdır. ben değil başka bir arkadaşım bulmuştur. bırakınız yapsınlar bırakınız geçsinler. bu da buraya proje ile alakalı son sözümdür. bundan sonraki sözlerimi şu bloga yazıcam:

http://bitirmeyedair.blogspot.com

bu blogda içimde kalmış herşeyi ergence dökeceğimi, yazı stilimden dahi anlamanız mümkündür.

2011-11-15T22:35:00.001+02:00

BİM'den bir ekmek, bir pilates topu ve bir adet gofret aldım.

BİM fantastik bir yer. size çok yakında daha fantastik bir fotoğraf göstereceğim. yaşadığımız dünyadan hem de. hayal ürünü olmadan.

bi de rüyamda hindi zahra konserine gitmeye çalışıp gidemiyordum. gene-her zamanki gibi, hiç şaşmaz- tüm rüyayı yollarda geçirdim. hadi hayırlısı bakalım.

kendi başıyla yemek yemek

2011-11-14T13:40:00.002+02:00

ucuz dertlerim var. kısa dönemli ama nüfuzlu.
şubatta herşeyin bitmesi temennim var. bitince uzunca bir sürece her gün çınaraltına gidip hiçbir şey düşünmeden etrafı izlemek istiyorum. arabalar köprüden geçerken bir kaç tanesine hikaye uyduracağım. bu önümde o kadar büyük bir hayal ki, ve başkasının bir araba, bir ev veya limangodan 260 liralık bluzü 78 liraya almanın tatminini yaşatacak bana gerçekleştiğinde. derdin ucuzluğu tatmini beş para harcamadan yaşayacağım için de olabilir tabi. ama öyle değil. değersiz buluşum bundan değil. insan hasta olunca, veya etrafında bir hastalık olduğunda, veya başka şeyler olduğunda kendinin edindiği derdin dert olmadığını farkediyor. ölsek, yaşadığımız hiçbir koşuşturmanın faydası yok. üstelik zaman geçip gittiğinde arkana bakıyorsun ve uğraşlarının hepsi geçmişte kalıyor. geleceğe yatırım diyoruz da ben bu yatırım kısmına inansam da sonuçlarımı almadan boşuna debelendiğimi düşüneceğim. bu konuda da özgürüm.

hayatta bir çok şeyden ders aldım. ama ders alışlarım hiçbir zaman insanların makine gibi her şeyi zamanında ve kuralına uygun bir şekilde mutlak surette yapması yönünde olmadı. ben yetkili biri olsam, hayatın anlamını falan sorgulayıp ona göre işin geç teslim edilişi konusunda kuraldan ibaret olmayan bir bahanem olmadıkça müsamaha gösterirdim. bu müsamahayı da üstümdeki insanlardan hep beklerim. yani kastettiğim şey, staj defterimi geç teslim ediyorum ve kabul edilmesini istiyorum. evet zamanında teslim etmem gerekiyordu. ama hocalar bana senin bu işten ders çıkarman için stajlarını kabul etmiyoruz derlerse hayatın anlamını tekrar sorgulamama hiç gerek kalmaz. sadece hocaların kafalarını sorgularım. sonra öyleymiş demek der, mezuniyetimi uzatır 48 gün daha staj yapar, mezuniyet ilanımı da bir dönem geç alırım. sorun yok yani. ama şimdi amaç staj eğitimi ile yeteri kadar mesleki deneyime sahip olmuş olmaksa ben hiçbir yazımı mesleki anlamda boş geçirmemiş biri olarak tüm staj yapan öğrencilerden belki daha yetkin oluyorum bu konuda. bu yüzden acırım. ama kime acıdığımı da bilmem. kendime de acırım. ama başkalarına da acırım. hayat sadece kaybedenlerin hayatının sorgulanması gerektiği bir yer değil çünkü.

bir de meltem gürlenin blogu çok güzel. hissettiğim yakınlığı nadir yazarlar için hissediyorum..

şimdi kendi başımla yemeğe gideceğim. ve yalnız yemek yediğimde kendimi çok aciz hissediyorum. yemek yemek zorunda olduğumun ayırdına daha çok varıyorum özellikle topluluk içindeyken. halbuki birileriyle sohbet ederken ağzını doluşturduğunda ne güzel arada kaynıyor ihtiyacın. insan olduğumun bilincine varabilmek için başkalarıyla yemek yemem lazım.

2011-11-09T10:01:00.000+02:00

kişisel sıkıntılar

uyutmayan rüyalar

yılmaz özdil'in kişinin yazı stiline tecavüzü

okulum çok zor.

juriler de çok sıkıntı.

kuzenim, ne jurisi şarkı mı söyliycen diyor

7 gün var ve 4 gündür sıkıntılı rüyalar görüyorum.

nefret ediyorum desem de kurtulabileceğim bir şey değil.

yüzdüm yüzdüm kuyruğuna geldimdeki kuyruk neyin kuyruğu?

kuyruğa geldim ama neye benzediğinin ayırdında değilim. sanki daha bi zor burda yüzmek.

yazının sonuna doğru yılmaz özdilden tarzından kopuşumu görmek beni bir nebze olsun rahatlattı. hadi bakalım.

aklım takıldı

2011-11-03T17:56:00.000+02:00

şu yaşıma kadar bir arabesk melodiye bile tahammül edemeyen ben, bu yaşımdan sonra arabeske orhan gencebay ile giriş yaptım. geç kaldığım hissi ile durmak dinmek bilmeksizin tüm şarkılarını büyük bir açlıkla dinliyor dinliyor dinliyorum. acı olgunlaştırırmış. orhan gencebayın tüm şarkılarını dinledikten sonra yapay acılarla yapay bir olgunluğa erişeceğim.

kibariyenin de sesi uzaktan çok güzel. onu bulunduğun odanın dışında açıp dinlemek gerek

açı

2011-10-31T15:31:00.001+02:00

dün bir otobüs beni ve bir grup arkadaşımı kendisine yetişmemiz için bekledi. sonra binip teşekkür ettiğimizde "gelirken de benimle gelmiştiniz, o yüzden bekledim" dedi. hayat bizler otobüslere binerken monoton olabilirdi. "bir yerden bir yere giderken HEP otobüs kullanma" olarak düşündüğümüzde otobüs kullanma eyleminin monotonluğu üzerine yoğunlaşırız. otobüs şoförü de mesela monoton bir iş yapar hayata böyle bakarsa. her gün AYNI güzergah, AYNI yollar, git-gel, git-gel.

O otobüs şoförünün hayatı monoton değildi. her gün FARKLI insanları bir yerden bir yere taşıması hasebiyle. üstelik dün aynı güzergah üzerinde giderken taşıdığı yolcuları geri dönüşte de taşımıştı. bu her otobüs şoförüne nasip olmaz bir durumdu

eski defterler_vol.1

2011-10-30T00:01:00.002+03:00

odamı topladım. günlüklerimi elden geçirdim. okuyunca sahiplenemedim. değersiz gördüm ve geridönüşüme yolladım. kayda değer sayfaların da fotoğrafını çektim. biri bu sayfa. 8. sınıf sonunda yazım böyleymiş. ama sol elimle yazma çabalarımın sonucu da olabilir. böyle densizlikler de yapardım. güney kore sticker'ım çok şekilli. hem LGS derdi vardı, hem dünya kupası. ve izlemediğim tek maç, ben sınavdayken olandı.

andy warhol bunu kastetmemişti.

2011-10-27T21:53:00.000+03:00

yazasım yok ama autocad donduğu için yapacak başka şeyim olmadığından yazıyorum.

andy öleli yıllar oldu ve artık ne 15 dakikası, herkes kendi dünyasının baş kahramanlığını oynuyor. sosyal paylaşım siteleriyse bu başkahramanlığı başkalarına da satmayı vadediyor. ve her baş rol oyuncusu gibi hepimiz her şeyin en doğrusunu bildiğimiz için fütursuzca aklımızdan geçenleri paylaşıyoruz. çünkü en iyi cümleler, en doğru fikirler bizde. ve en doğru ve mükemmel fikirlerimizi topluluğa haykırmamız gerek.

meşhurluk tamam, sesini duyurmak tamam. ama ben bu güvene yokum. kimsenin fikrinden yüzde yüz emin olmasına tahammülüm yok. o kadar hoşgörülü olmaktan vazgeçtim.

metaforARIyorum

2011-10-11T13:31:00.000+03:00

nuri bilge ceylan hayata bakışımı değiştirdi.

yemekhanede yemek yerken damacanaya bakıyordum. arkasından insanlar geçerken damacana daha anlamlı oluyor. damacana olmaktan çıkıyor. fotoğraf oluyor. kısa film bile oluyor. arka bulanık oluyor, damacana net, sonra damacana net oluyor, arka bulanık. bu arada bir zamanlar gümüşsuyu yemekhanesinde diye başlıyo bi zevzek(buranın uydurma olduğuna kalıbını basanı alnından öperim). fonda yemek yerken bir sonraki cümleyi ezbere bildiğiniz konuşmaları yapan anadolu gençliği ile görüntü hikayesini oynuyor( orhan pamuk bile bir cümleyi bu kadar karıştıramazdı). görüntünün hikayesi de işte ne olabilir ki? mavi renk damacanadan akan öğrenciler size neyin metaforu olabilir?

ölüm ağacı temalı kabus

2011-10-11T11:11:00.001+03:00

fizy'ye l'italiano şarkısıyla giriş yapmazsam fizy'ye girmiş sayılmam gibi geliyor. internetin geçmişi hatırlaması burada işime yarıyor.

dün gece görmediğim kabus çeşidi sanırım kalmadı. sakat çocuklarla aynı arabada gittim. cinayet çözdüm.hatırlamadığım bir sürü şey daha. en net kabus şu: 10 ceset. hiçbiri kurtarılamamış. en son bir adam mı 3 adam mı ne ölmüş. ben üç kafa görüyorum. sonra olay çözümü için bir şeyler yapıyoruz. ölüm ağacı diye bir ağaç var. katil meğer bu ağacı kestiği ile insanları öldürmüş oluyormuş. ağacın her yeri kesikler içinde. çoğu kısmı da yere serik vaziyette zaten. kesik yerlerinde çöp poşetleri ceset artıkları falan var. en son ölen kişinin olayını takip ettiğimiz için ve onunla alakalı olan yeri sardığımızda ya da her ne yapacaksak artık, ölen kişi geri gelecekmiş. buna seviniyoruz. ama ağaçtaki geri kalan kesiklerle, dolayısıyla ölülerle ilgili bir şey yapamıyoruz. onların ölümü takip edilmemiş. kimse merak etmemiş. bu ölen şanslıymış ki biz takip etmişiz. uyandığımda hala midem bulanıyordu.
bitiremedim.size şarkı göndereyim bari.

2011-10-06T13:34:00.001+03:00

erdemli bir insan olmak için çaba sarfetmekten vazgeçtim.

günlerdir sokakta bir kedi miyavlıyor ama nasıl bir miyavlama. ele gelmiyor. yemek yemiyor, sadece durmak bilmeden miyavlıyor. küçücük hem. hem büyük kedilere kafa tutuyor. kendini insanlara sevdirmiyor da erkek kedilerden medet umuyor. erkek kediler yavru kediye istediği şefkati göstermekten imtina edip ona pençelerini savuruyor. kedi geri kaçıp tekrar yanaşıyor, tekrar pençe yiyip tekrar geri kaçıyor.

2011-10-05T17:22:00.007+03:00

saat 18.08

günlerden çarşamba ve pazar var.

ayın da 5i.

tarih, rakamsal ahenk içinde:

5/10/11

söylemeyi istediğim şeyi söylememek için her şeyi söylemeye hazırım.

Alper Canıgüz'e can-ı gönülden selamlar.

sufizm, psiko-patizm ve sadece kedi patisi

2011-08-12T17:47:00.003+03:00

Boşluk diyorlar hacı. Boş-luk. Tuzluk gibi. Tuzluka tuz konuyor. Boşluğa bi bok koymuyoruz. O yüzden boşluk. Özgür-lük diyorlar hacı. O ne oluyor? “Özgür” ü koyduğun bir kalıp varsa özgür sayılıyor mu hacı? Olmuyor. Özgürlük olmamış sayın Türk Dil Kurumu.

Mutl-ak mutl-u-luk. Aynı kökten gelselerdi ya keşke.

Daha önce hiç dinlemediğim müzikleri dinlerken, evde oturup hiçbir şey yapmayıp hatta iftarı bile beklemezken hayatın boşluğunu doldurmaya geldim. Bir saat sonra çıkıp boşlukları doldurucam. Afrikada insanlar açlık ve susuzluktan ölürken gidip biraz karnımı doyurup susuzluğumu gidericem. Boşluğu İstanbul’un Üsküdar’dan görünen manzarasıyla doldurucam. Boşluğu lafla doldurucam.

Sonra eve gelip sorumluluk sahibi biriymiş gibi kaplumbağa ve kedi besliycem.

Tasavvuru, bir küçük kedinin başka hiçbir kedi görmeden kedi davranışlarını sergilemesinde buldum. Onun küçümencik kuyruğunu mutluluktan sallayışında. Hayvan-sevmeyenlerin kulak ardı bile etmek istemeyecekleri daha birçok cümle sıralayabilirim. Tasavvurun manası, o kedide gizli şu an.

Ah Muhsin Ünlü’ye azıcık benzeseydim. Zerre kadar benzemiyorum.

Sevgili güllük, pazar günleri kuru fasülye yemem. Kaybetmenin kötü bir şey olduğu konusunda hemfikiriz, ama ben ödevlerimi yapmayınca mazeretler üretmekten vazcayalı baya uzun yıllar geçti; yani insan ölene kadar mazeret üretmez. Gurbet elinde anne yemeğinden çok yoğurt özlenir, beyaz peynir özlenir; ben özlemem ama çay özlenir sevgili güllük. Yazmak da, yaşmak da, yaşamak da, bence de güzel güllük. Harflerin değişmesi ne çok şeyi değiştiriyor, ama güzelliği değiştirmiyor. Çocukken benim de ellerimde siğil vardı güllük. Esme nineye değili, tabiat nineye bel bağladıydım ben. İncir ağacına çıkıp olmamış incir koparırdım. İncir sütünü siğillerim üstüne sürdüm yaz boyu. Nasıl geçti anlamadım. Aklıma geldikçe bakıyordum halbuki büyümüş mü küçülmüş mü diye. Boyutları hep aynıydı. Bence siğiller uykudayken bizi terkeden şeyler. Vedalaşmayı sevmiyorlar kim bilir. Annemi, Ah Muhsin Ünlü'nün özlediği kadar özlemedim, ve bende şiir yazma kaabiliyeti yok. Üstelik peygamberle benim aramdaki farklar saymakla bitmez. Bu yüzden ben tenezzül bile etmedim. Ama Sevgili Peygamberim diye hitap edeceğim bir mektup yazacağım. Okuyacağından emin olacağım. İrrasyonalite de, rasyonalite kadar gerçektir. Öyle olmasaydı bizler, okul hayatımız boyunca irrasyonel sayılarla rasyonel sayılarla boğuştuğumuz kadar boğuşmazdık. Hem varlık dediğin bu mefhum, ne kadar var? Yok olduğunu sandığında yokluk mu oluyor? "yok" u koyduğun bir kalıp var mı sevgili güllük, biz insanların var. Ona yokluk diyoruz.

zaz vs emel sayın

2011-07-28T01:25:00.003+03:00

elle tutulur bir otoritesi olmayan ama görünmez otoriteleri içinde yaşattığım hayatımdan sesleniyorum.

toplumumuz genel olarak ata-erkil olsa da ben içinde yaşadığım ailenin ana-erkil bir aile olduğuna baya eminim. ana-erkil bir toplum nasıl olurşturulur merak eden varsa ailemizi inceleyebilir. erkek kardeşim bu ana-erkil yetiştirilme ortamında gene de ata-erkil bi yapı sergiliyor. karakter meselesi olsa gerek.

geçenlerde anket yaptım. "cinsiyet iki nokta üst üste" kısmına bayan yazdığımda kızan kadınlarla doğal olarak karşılaştım. hayretle karşıladığım bir durum değil, zaten bu duyarlılığın farkındayım fakat şunu düşünüyorum. bay/bayan mı kadın/erkek mi diye sorsanız hiçbir baskı altında kalmadığımda bayanı tercih ederim. man-WOman gibi. kadın dediğimizde karşılığının erkek olduğunu düşündüğümüzde erkek-erklik bakın yukarıda ana-erkil/ata-erkil dedim. erklik var. er kişiye erklik veriyoruz erkek deyince. feministler bunu düşünmüş olsa gerekler. bilemiyorum. yani feministlerin düşünüp taşınıp bir kelime üzerinde karar kılma çabalarını haklı görüyorum ama dilin altında yatan iktidara da hayır diyorum. fukocuyum o yee.

bu yazıyı yazarken dedim ki, ulan betül, o kadar atıp tutuyosun azcık olsun bi araştır elinde internet var. tuttum gugıl amcaya sordum "neden bayan değil kadın" diye. cevabı sitenin adına vermişler ayol. bayan değil kadın diye bir sitede konuya açıklık getirmişler. işte size fukoyu anlamamış ya da eksik anlamış bir platform daha. kadın kelimesinin kirlenmişliği üzerine durulup bunu yenmeye çalışmak için kadın kelimesini tercih ettiklerini belirtmişler. karşılığı olan er kişinin erkliğine karışmamışlar. karşı koydukları şey halbuki kadın-erkek eşitliğiyse, dilin inşaasındaki iktidar toplumu etkiliyorsa, kadın kelimesinin kirlenmişliğinden çok erkek kelimesi üzerindeki erklik reddedilse daha doğru olurmuş. anne ben feminist olucam. türkiyedeki feministler feminist olmayı bilmiyor(ana-erkil aile yapım buna müsaade ediyor)

fransızların müziklerini, filmlerini, ispanyolların (latin amerikadaki ispanyolca konuşan tüm halkları da dahil ediyorum) dilini, müziklerini, danslarını, almanların dürüstlüğünü, soğukkanlılığını, gösterişten uzak doğallıklarını seviyorum..

yıl 2011. insanlar je veux şarkısıyla mest oluyor. emel sayın zamanında demişti işte altın gümüş istemem/ kürküm bile yok demem/ katım yatım olmasın/tek taş yüzük istemem ah diye... bu şarkının sözleri de hemen hemen aynı işte. arasam belki çok çok daha eski şarkılarda benzer sözleri buluruz. demek ki neymiş, insanlar mutluluğu aşkı falan en azından şarkılarda para pulun, malın mülkün, markaların üzerinde tutuyor, mutluluğu basit gösterişsiz şeylerde falan arıyor.

Poets of the Fall -Where Do We Draw The Line

2011-05-29T19:54:00.004+03:00

hayatımda sözleri daha güzel olan bir şarkı daha hatırlamıyorum,

baktım google'dan şarkı sözleri yok. üşenmedim, çevirisini yaptım. ingilizcesi çok da iyi olmayanlar da faydalansın, ilham alsın.böylesi varoluşçu, böylesi tutsak ama böylesi özgür. of bee

avuç içinde bitmez bir merak var/

çizgiler ses çıkarmadan gerçeği söyler/

gözlerinde yorulmaz bir arzu var/

hazırda avını yakalamak için bakıyor/

öyleyse neden bu maskaralığı sürdürüyoruz/

zamandan ayrı olarak zamana nasıl zamandan ayrılıp beklemesini söyleyebiliriz/

yarın benden ne istiyor?/

neden ne gördüğüm farkeder?/

eğer benim tasarımım olmayacaksa/

söyle bana çizgiyi nereye çizeceğiz/

alevin ve gölgelerin sokaktaki dansı/

kimsenin duymadığı bir şiir söyler/

yalnızlığın ağırlığı ayağında yük olmaktadır/

ve kafes zaten kuşun etrafındadır/

öyleyse neden bu sahte gösteriye katılmıyoruz?/

aşkımızın oburlaşmasının öncesinde tümden dağılmadan/

yarın benden ne istiyor?/

neden ne gördüğüm farkeder?/

eğer kendi tasarımımı seçemeyeceksem/

söyle bana çizgiyi nereye çizeceğiz/

nerede dondurucu rüzgar/

nerede yemyeşil ovalar/

annemin açılmış kolları nerede/

babamın aslan yüreği nerede/

tıpkı güneş batıyor gibi/

kutsal toprakta yatıyor gibi/

sonbaharın kahverengi yapraklarıyla birlikte/

hiç acı çekmeyen kişiyle birlikte/

yarın benden ne istiyor?/

neden ne gördüğüm farkeder?/

eğer hep körlerin gerisinde yürüyeceksek/

söyle bana çizgiyi nereye çizeceğiz/

yarın benden ne isterse istesin/

nihayetinde buradayım, nihayetinde özgürüm/

işaretleri görmek için bir özgür seçim/

işte bu benim çizgim

elimi kana bulama

2011-04-15T03:09:00.003+03:00

bugün veysiyle tarlabaşına gittik, fotoğraf çektik.

ben tarlabaşı deyince insanların gözleri büyüyor. kimileri korkuyor. orda dur bi kere diyor.

ben tarlabaşından korkmuyorum. tarlabaşını seviyorum. tarlabaşındaki çocuklar çok canlı, çok içten gülüyorlar. çok samimiler. çok günahsızlar. onları dert ediyorum. geleceklerini hayal edebiliyorum. ve o zaman bir sihirli değnek istiyorum. köhneleşmiş çökmüş boyaları dökülmüş o sokakları eski güzelliğine döndürdüğü gibi insanların da köhnemiş, umutsuz hayatlarını renklendirmesini, canlandırmasını, diri yapmasını ve güzelleştirmesini sağlayacak bir değnek.

umutsuz olunca insan hayal kurar. sihirli değnek böyle bir şey. imkansızı istemek. yıllar önce mustafa özcanı orada öylece bıraktığım gibi bugün fotoğrafını çektiğim çocukları da öylece bıraktım. bir gence fotoğrafını getireceğime söz verdim. mail adresini ver yollayayım dedim. mail adresinden haberi yoktu, öyle baktı. nasıl vereyim fotoğrafını dedim? ben hep burdayım, dedi. rastlarsam vereceğim. ömrümde bir kez olsun tanımadığım bir insana bir söz verip tutmuşluğum olsun.

o öyle biri ki dedim, bir kitap yazsaydım, daha iyi bir kahraman hayal edemezdim.

kar var; kar var, dağ var; dağın ardı var

2011-04-06T00:24:00.008+03:00

kötü insan diye tanımladıklarımızın da normal hayat içerisinde diğer tüm normal insanlar gibi yaşadıkları bir hayatları var. sonuçta 'kötü', bir sıfattır. insan olmak başka bir şey. arada insan olduğumuz olur.

EŞİM OLMA, KARIM OL...

Eşim olma, karım ol! Bakma daha ilkel durduğuna sen, ruhu vardır kelimelerin. “Karı-koca” “eş”ten daha çok şey anlatır. Hatta belki bize unutulmuş bir şeyi söyler.
Sahi, biliyor musun? Neden erkeğe “koca”, kadına da “onun karı” demiş eskiler?
Eşim değil, karım ol! Kedilerin eşi olur, terliklerin de… İnsanın eşi olmaz. Bir ömür eşlik ediyor diye mi sevgiliye eş denir? Eşlik etmek yeter mi? Fazlasını beklemez mi insan yârinden? Kelimeleri yitirmeseydik anlardık belki, evlenecek erkeğe eskilerin neden ”koca” dediklerini. Çünkü “koca” bilge demektir, yüce demektir. Koca demek, dağ demektir. Ve ne kadar yüce olursa olsun, üstünde kar olmayan dağ eksiktir. Dağların yücesine kar yağar diye kadına da “kocanın karı” demişler. Bakma şimdi evlenenlerin “karı-koca” ilan edildiğine. “Koca ve onun karı” olmalıdır aslında. Yani yüce bir dağ olmalı adam. Kar gibi pak ve masum olmalı kadın. Örtmeli ve bir ömür, süsü olmalı dağın. Çünkü üşür tepesinde kar olmayan dağ, ne kadar yüce olursa olsun, yarım görünür…
Eşim olma, karım ol! Bana benzemeye çalışma sakın. Bana benden lazım değil bir tane daha. Ama unutma ki sensiz yarımım. Her zaman söylemem, ama sen anla.
Eşim olma, karım ol! Beni tamamla…

bu bir feysbuk paylaşımıdır. paylaşımı yapan da bir feminen insandır. "'kar'ın olayım, örtün olayım, bensiz çıplak kalırsın sen" demeye getirmekte gibi görünmektedir fakat karı; "kocanın karı olma"(laflara bak yahu) zaten bariz şekilde "dağın üstünde kar ol" derken aslında koca kisvesi altında kadını tanımlamanın ta kendisidir. koca bilgedir,koca yücedir derken karının bu bilgelikten ve yücelikten mahrumiyetini de altını çizmeden belirlemiş oluyoruz aslında. "kar gibi pak ve masum olmalı kadın" cümlesinden de kadında aranan olmazsa olmazı erkekte aramadığımızı da gösteriyoruz. örtmeli, neyi örtmeli? erkek pak ve masum değilse kadının pak ve masum oluşu erkeğinin suçlarını örtmeli, karısı pak ve masumsa erkekte sorun aranmamalı mesela.böyle bir sürü şey... genel kabüllerimizi nasıl da edebi bir dille sevilir, hayran kalıcı hatta feminen kişilerin de paylaşmayı sevdiği hale getiriyoruz.

evet edebiyat her şeye malzeme olabiliyor. milliyetçiliğe, faşizme, ataerkil topluma... kısacası edebiyat yararlıdır. kullanmasını bilen herkese.

görünmez kahramanlar

2011-04-03T18:11:00.002+03:00

yapacak şeylerim olduğunda önce nasıl yapmam gerektiğini bilmediğim için kafam çok karışır ve yapamam. yapacaklarımı sıralayıp adımlara ayırdığımda ise gözümde küçüldüğü için yapamam. "tamam ya yapacak şey bu kadarmış, yaparız ya kolay"

şu an o moddayım.

bitirsem halbuki film izliycem.

yeni olup güzel olan bişe bulun bana? bence yok. eskiler güzel. ben yeni tanışıyorum ya, yeni oluyolar yani. leonard cohen diye biri çıkmış, yahu adam süper. yediniz mi?

tarihi hiçbir dönemi 2. dünya savaşı öncesi ve esnası dönemi kadar içselleştirebilmiş değilim. ve o dönemin kişileriyle aramda kurduğum duygusal bağları da hiçbir dönem padişahı-sultanı-yazarıyla kurabilmiş değilim. stefan zweigler, kafkalar, milena jesenskalar,heinrich böller... özellikle lise yıllarımda stefan zweigin ve kafkanın tüm 'novelle'lerini okumuş, hayranlığımı doruk noktasında yaşamanın getirdiği gaz ile yazarların hayatlarına da girmiştim. hangi yaşam koşulları altında nasıl bir kafaları vardı ki böylesi mükemmeldiler diye merak ediyordum. en sevdiğim bu iki yazarın en önemli özelliği müthiş bir beyne sahip müthiş analiz yeteneğine sahiplerken o derece naif ve kırılgan olmalarıydı belki. stefan zweig güçlü yazılar yazıyordu esasında. naifliğini yazılardan anlayamazdık. ama sonuçta nazi dönemini düşünürsek dünyanın acılarına katlanamayıp intihar etmişti. insanlık tarihinde yıldızın parladığı anlar kitabını hariç tutarsak, hatta durun! niye hariç tutalım, onu dahil edersek aslında zweig'ın insanların kahramanlıktan neler anladığının ne kadar farkında olduğunu daha iyi görürüz(ironi yaparsak). zweig anlattığı adamlar gibi olmamıştır. kafka zaten. şu durum var. her şeyin ölesiye farkında olmak, ölesiye haklı olmak ama karşındakinin seni anlamaması. ve bu yüzden kendini yabancı/hamam böceği/aylak adam/tutunamayan hissetmek. zweig olmak, kafka olmak, raif efendi olmak gerçek kahraman olmaktır. gerçekten büyük adam olmaktır. onların hayatta anlaşılamayışının sebebi görülemeyecek kadar yükseklerde olmalarıdır kim bilir. ve gerçek kahraman zannettiklerimiz aslında bizimle aynı boydadır. onların gözlerinin içini görürüz. ciğerinin içini biliriz. aslında elle tutabilir, gözle görebiliriz. ve bu kahramanları ulaşılmaz kılışlarımızda kahraman sandıklarımızın etraflarına ördüğü kibirden duvarlar etkilidir. bunu farkedenler için o kibirden duvarlarının o kişileri hapsettiğini, boğduğunu, ve içlerindeki insanı öldürdüklerini görürler.böylece herkese kahraman gelenlerin boyu farkedenlerin gözünde küçülür. ezilirler. gerçek kahramanlara gerçek değerini verdiğimizde hepimiz eşit olacağız aslında. tutunamayan kalmayacak. kimse yabancı hissetmeyecek. böyle bir dünya işte.

sümüklü çocuklar,asi gençlik

2010-10-04T02:17:00.002+03:00

rüyamda babannemi gördüm. ya da birini babaannem sanıp ona uzun uzun sarıldım. biri bana tavsiye veriyordu. şöyle yap böyle yap şunlardan uzak dur, bunlara aldırma gibi. ve babanneme benziyordu.ben de söylediklerini dinlemeden sarılıyor, sarılıyor,tamam babannecim diyordum.

yenikapı'da 3 gün geçirdim. 3 günde mahalleliye adapte oldum sayılabilir. bir yerde çocuk varsa hayat var oluyor. çok canlı bir mahalle. kadınları-çocukları-gençlik falan. çoğu doğudan geliyor. 2 kastamonu taraflarından aile buldum. bir zenci çift sokaktan el eşle tutuşmuş gülümser vaziyette yürüyorlardı. burada mutlu olduklarına ben de mutlu oldum. küçük çocuklar fotoğraflarını çekmemi istiyorlardı. zaytungun bir dergi kapağında en iyi sümüklü çocukları nerede bulacaksınız? başlığı beni baya güldürmüştü. bu başlık altına yazı koyabilirim. yenikapı, sulukule(yıkılmadan önce), tarlabaşı, fener,balat, yenisahra-optimumun arkası, barbaros mahallesi-dere kenarına yakın kısımları alt başlıklar olabilir. ama buraya çektiğim çocukların fotoğrafını koymayacağım. ahlaksızca geldi bu fikir gözüme. etik değil. çk...

midye yapımını izledim bir de. midyeler bir makinede yıkanıyor(inşaat makinelerine benziyor) bu arada çok pis kokuyor. orada yarım saat temizlendikten sonra eski usuldeki çamaşır makinelerinde yıkanıyor. sonra açılıyor. sonra teyzeler dolma yapıyor. bu aile, aile üyelerini midye satmaya yollamıyor, büfeler, cafeler, ve midye satıcıları gelip buradan midyeleri alıyorlarmış. aşmışlar bi nevi. hiç midye yemedim. pişman da olmadım açıkçası o kokudan ve midyeden arda kalanları gördükten sonra.

benim asıl sevdiğim duvarlarda yazılan yazılardır. çok mu arabeskim?

beyaz gemi

2009-04-29T12:02:00.009+03:00

cengiz aytmatovu neden hatırladımsa, beyaz gemiyi...evet beni etkilemişti. iyiliği temsil eden kalbimi acıtan dede ve onun yetim torunu...yanlış hatırlamıyorsam da enişte mi ne vardı kötülüğün temsili. karısını falan dövüyordu. böyle hikayelerde filmlerde falan insanlar hep iyiliğin kazanmasından yanadır ya hani, ben de çok isterdim ki kitabın sonunda enişteye bir şey olsundu...çocuk büyüsündü ve iyi bir adam dünyaya örnek bir vatandaş olsundu... ama hikaye hayat gibi devam etti. mutlu son diye bir şey olmadığı için...mutlu bir sonu olmadı. mutsuz son da olmazdı ya. hayat gibi. ondan hikaye bitmedi. hala devam ediyor. çocuğu beyaz gemi götürdü. uzaklara. gerçek dünyada öldü çocuk. iyi biri olarak ona yakıştıramadığımız şey. kötü de devam etti hayatına. güzel bir hikayeydi vesselam. akışına bırakmalı bazı şeyleri. değişiklik hayali dediğim gibi bir hayal. ne kötüler değişir, ne iyiler haklı olur. zaten iyiler hep çocuktur. çok az büyük ve iyi vardır. örneğin ben çocuk değilim. ben de kötü oldum.

ZAMAN ! BİRAZ DAHA ZAMAN ! ! !

2009-04-16T06:30:00.006+03:00

ilk kez bi film hayal ettim. otobüsteyken.

yatağımdayım, gene ışık açık,uyuakalmışım.şak diye kalkıyorum, saate bakıyorum.saat önemli sürekli bakıcam. saat yedi buçuk olsun diyorum,çünkü hayal ettiğim gün ders 9 da başlıyor. sonra kalkıyorum tuvalete gidiyorum,çişimin bitişini bekliyorum resmen,bitse de gitsem. lavoboya gidiyorum, yüzümü yıkıycam suyun gelişi...mutfağa gidiyorum ilacımı içicem kapak açma merasimi...uzun geliyor, açılsa da içsem. yemek yiycem buzdolabı, aç peynir al, zeytin al, yoğurt al bal al. bu kadar yeter, köy ekmeği de al. en kısa zamanda en doyurucu şeyler bunlar, yoğurttan vazgeç sabah sabah soğuk bişi sokma midene diyo annem.aklıma gelişi ekranda da olmalı,annemin kafası büyümeli sesi büyümeli. peyniri zeytin ekmeği falan ağzıma tıkıştırıyorum, çiğnemek zaman alıyor,çiğnesem de yutsam. doymuyorum ama bu kadarlık yeter, öğlene kadar açlıktan ölmem. okula git. ayakkabılarım şükür ki bekletmiyor giyinirken. halitin bağladığı gibi duruyor, her ip kendi safında düğümlü.ayrıca ne sıkı,ne geniş.çıkıyorum otobüs bekliorum, gelse de gitsem. geliyor biniyorum ışıklar...yeşil yansa da gitsek. trafik, önümüz açılsa da gitsek...insanlara bakıyorum telaşsız. kendime bakıyorum, dizlerimi sallıyorum, otobüsün yapamadığı hareketi yamak istermişcesine. duruyorum. neyseki hareket ediyor.ediyor ama işte bekliyosun, yol bitse de motora binsek. evet geldik. otobüsün duruşu yok mu öldürüyor beni. kenara çekip kapıyı açması iki saat gibi geliyor. la bi aç da inek. motora geldik. akbili cepten çıkar. turnikeden geç seç bakalım kabataş mı beşiktaş mı? şimdilik bekletse de kabataş, beşiktaştan gelince inönüde trafik var. motor hareket etse de gitsek, insanlara bakıyorum, hava ısınmış yukarı çıkan var. güneş gözlüğünü içeride bile çıkarmayan gazete okuyan ofis işçileri. aklıma şey geliyor onlar konuşurken. insanlara rol biçilmiş, oynuyorlar. aslında herkese rol biçilmiş, herkes oynuyor. ama onlar bana daha sahte geliyor. onlardan beklenildiği gibi makyaj yapıyorlari, beklenildiği gibi giyiniyorlar. saç boyaları hatta kesimleri hatta şekilleri bile benziyor. evet neyse vakit doldu,motordan inme sırası. hep sıra oluyor bazıları da benim gibi telaşlı,ilk önce inme telaşı vapur hareket ederken daha onları inme sırasına sokuyor. neyse iniyoruz, yürüyoruz. motorla funiküler arası yol aman allahım ne uzun öyle, bitse de funike gitsek. oh sonunda. merdivenlerden in, turnikeden geç, kontrolcü çoğu zaman kontrol etmiyor. funik aslında 5 dk dan da az bi süreyle hareket ediyor.ama nolursa olsun funiki kaçırırsam çok üzülüyorum 5 dakka bana ölüm geliyor.hele geldiğinde duruşu yok mu dur işte dur diyosun ...zor duruyor. kapının açılması yolcuların inmesi, bizim kapının açılması, bizim binmemiz.hep bindiğim en önün 5lisinin köşesi..ama artık vazgeçtim, hava ısınınca klima açıyolar. orası çarpıyor. geçen seneki boyun ağrılarımı ona yordum. artık ikililere geçiyorum. böyle de güzel tiyolar yakalarım hayata dair, kaçırmam.gelişi ölüm olduğu kadar bunun gidişi de ölüm durarken zor durului duruşu, durmak istemiyomuş gibi pufff. in artık, yürüyen merdiven, önümde biri durmamalı, sabredemiyorum.öğrenemediler hala sağda durulur, solda yürünür....taksim meydanı, büfe 50 kuruşa bi şişe su,içmek için durmama gerek yok. su içerken yürüyebilen bir insanım. bunu da bikaç denemede başardım.önce tabi biraz genzime kaçtığı oldu.ama çok kolay. bi ara bi reklam vardı sakız çiğnerken yürüyemiyorum diye. ben yürüyebiliyodum.birilerinin zorlanabileceğini aklımdan bile geçirmemiştim. okula vardım hızlıca hadi. güvenlik görevlisi oturmuş sigara içiyor. bir yasak iki, yapılır mı bu mimarlık öğrencisine. birilerinin keyfi bazen içimi burkabiliyor şayet keyifsizsem.aldırmamam lazım çabuk derse gir ayy saate bakmayı unuttum.ama buralarda saate bakmama gerek yok zaten yol en az 45 dk en fazla bi saat sürüyor.yani derse yetiştim.sonra hoca, yoklama kağıdının dönmesi. dinlendiğim tek ara hocanın anlattığı dersler. ödev vermeyegörsün, nası yapacağım konusundaki endişeler yetişmeyeceği hemen gözümde canlanıyor.içimi salan korku. hayvan temalı ajandaya geçir programına ekle. ohoo baya dolu yawrucum, hergünün dolu.pfff çok boktan bişi oldu. velhasıl. beni hayalimde etkileyen şey sürekli bişeylerin bitmeisni bekleyiş,beklerkenki o sıkkınlık, niye yahu niye beklemeden de hayat akmıyo mu, niye akışına bırakmıyosun. sen de yaşıyosun karşında oturup etrafa bakan adam gibi. sen de yaşıyosun otobüste gördüğün her daim mütebessüm kız gibi. off o kıza da sorcam bi gün bu mutluluğunu neye borçlusun diye. bi insan nasıl her zaman gülümseyerek dolaşabilir ki. o kız dolaşıyor işte. giydiği kırmızı eşyalara ya da kırmızı ruja borçlu olabilir.gece boyu bitirmeye çalıştığın çizimler bilgisayarın senin verdiğin komutları kabullenmesini bekleyişin. evet zaman yetmeyebilir. ama akışını durduramıyosun. herşeyin de bir zamanı var. bellidir işte sen beklesen de itsen de aynı zamanda biter buna engel olamazsın. ölürken söyleyeceğim son söz sanırım zaman, biraz daha zaman olucak. bu aptal boktan yazıyı yazmak için bu kadar zaman harcamış olsam da hem de perşembe sabahı, hem de hiçbir şey yapamamış, uyuyakalmışken. kendimden nefret etmiyorum. hala ölmedim

bayrağı bol olan kazansın

2009-03-27T22:56:00.005+02:00

sevgili blog,

nefes bile almadan... lafı sanırım şu bir haftam için oldukça uygun bir mübalaydı.uykusuz geçirdiğim şu son hafta olmak üzere genelde yoğun geçen günlerime daha önceleri pek çok rahatsız olduğum ama artık rahatsız olmadığım bu sokak görüntüleri neşe kaynağı oldu. küçük şeylerle mutlu olmayı da böyle böyle öğrenmiş bulunmaktayım. açıkçası aman ne güzel bayrak bayrak her yer bayrak diye değil de eğlencem daha çok bilboardlardaki pankartlardaki yazılar oldu. "validebağ korusunu yedirmeyeceğiz", "validebağ korusu koru kalacak" sanki Üsküdar'ın başka derdi kalmamış Üsküdar sadece validebağdan ibaretmiş gibi. sonra "beni tanıyorsunuz..." üç noktaya dikkat çekiyorum. böyle yoldan geçerken otobüs boyunca hatta otobüsten indikten sonra bizim kıytırık mahallemize girince bile bitmek tükenmek bilmeyen bayrakları artık görünce kızmaktan çok dalga geçercesine gülümsüyorum. ve diyorum ki bayrağı çok olan kazansın mı dediler de bu kadar çok bayrak asıyosunuz. boğulduk be gökyüzünü göremez olduk. bitse de gökyüzümüze kavuşsak artık.

sevgiler diliyorum

unsolutionable life story

2009-03-13T23:21:00.016+02:00

okuldan çıkıyorum, otobüse biniyorum daha az vesait, dolayısıyla daha az insan ve temas için.bir de erken çıktım, trafik azdır, zira vakit değerli ne kadar erken varırsam eve o kadar erken başlarım çalışmaya. köprüden iniyorum, köprü durağına yürüyorum. yolda bayram havası,mhp akp chp sp afişleri bayrakları. geçen seçimden önce bir turist bana bi festival zamanı mı diye sormuştu,zira bayraklar ve müzik bir festival havası uyandırıyordu.hayır seçim öncesi bu bayraklar da parti bayrakları demiştim. sloganlar hoşuma gitmese de gülümsetiyor beni. "validebağ korusu koru kalacak".üsküdar'ın başka problemi yokmuş gibi. tek tehdit validebağ yani. her partinin adayı validebağ temalı bi afiş asmış. fotoğrafını çekmek istiyorum bi ara duraklıyorum.sonra zamanı yakalama hırsım ağır basıyor yola devam ediyorum. hay aksi. otobüsü kaçırdım.aksi! diğerini de kaçırdım. diğeri de zaten bu ikisinden önce hareket ediyor,biliyorum. vakit kaybetmiyorum,güzeltepe otobüsüne biniyorum,beylerbeyindeki trafikte otobüsten inip diğerine binicem. aksi! beylerbeyinde niye trafik yok? yok işte!napalım.bende güzeltepe yoluna gidiyorum,eve en yakın durakta iniyorum, bir durak kadar mesafe yürüyücem. olsun. ara sokağa giriyorum, pazar sokağına giden yol. çığlıklar duyuyorum o da nesi,bura selami ali mahallesi değildi ki, tülaaaaaaaaaaaaaay buraya gel dedim. küçük bi kız ağlaması. sokaktan aşağı koşuyo ağlayarak. bu soğukta yalınayak. zebellah gibi olan annesi bağırıyor. buraya gel dedim sana ah bi elime geçsen, sen gel de gör gününü. kız ağlıyor. öyle soğuk ki yer, kız bi saniye bi ayağının üzerinde bi saniye diğerinin üzerinde duruyor, bi saniye daha fazla tutsa ayğpını yerde donacakmış gibi. duruyor belki bi ümit annesinin siniri yatışır diye, eve gidesi var belki, ama annesi bağırıyor. kız da küçük adımlarla geri kaçıyor, komşu, kızı yakalamaya çalışıyor,ikna ederek. kız önüme kadar geliyor, sarılmak istiyorum, derdini paylaşsın istiyorum ama onun vakti yok, annesi yakaladı mı fena olucak.benden de kaçıyor.annesi geliyor bu sefer önüme. kadın zebellah gibi, tatlı hali bile korkutur diyorum içimden. benim annem de şişman ben de annem sinirliyken çok korkardım hele de üzerime yürüdü mü. kadını kolundan tutuyorum, bakın yapmayın diyorum, dövücem derseniz kaçar kızcağız çok korkuyor, öyle demeyin, dövmezseniz gelir. kadın dinlemiyor galiba. gözü dönmüş. gel buraya dedim sana bak hala gidiyor.lütfen diyorum, küçücük kız böyle tehdit ederseniz nası gelsin. kadın bu sefer sallıyor beni galiba. hayatımda böyle inat şey görmedim diyor. çocuk işte bazen oluyor diyorum, boş verin.ama kadın umursamıyor, ben durduramıyorum, komşu kadın kızı yakalamaya çalışıyor hala, kız bu sefer yokuş yukarı çıkıyor, komşu peşinden annesi bağırıyor onların ğeşinden. bense yoluma devam... kadının çığlıkları hala yükseliyor tülaaaaaaaaaaaaaaaaay diye. içim acıyor. görmezden gelemiyorum. ama elimden de bişey gelmiyor. ben müdahale etsem de onlar aynı eve girecekler. kadın döve döve kızın sokakta kirlenen donmuş ayaklarını yıkayacak, belki ayakları soğuktan donduğu için su yanıyor hissi verecek, belki üşüdüğü için dayağı pek hissetmeyecek. güçlü ol tülay.o kadın seni öldüremez. gücü zaten bi sana yetiyor. biraz sabret tatlım nolur. büyüyeceksin,o zaman sana çok fazla dokunamaz,evden kaçmak zorunda olma tülay. biraz güçlü ol, yediğin dayak yüreciğini acıtmasın, yiyeceğin dayak yüzünden sokaklara yalınayak düşme. bırak içini rahatlatsın annen. sana vurunca kendini belki tatmin edicek. sen de onun güçsüzlüğüyle alay et tülay.tınlama onu. büyüyeceksin.umarım hayatında derin izler bırakacak kadar etkili olmaz.

içimdeki boşluk

2009-02-01T22:03:00.008+02:00

bugünlerde nedenini kestiremediğim hisler içerisindeyim blog. hissin kendisini de tanımlayacak yeterlilikte değilim zira. böyle boşluk gibi, doluluk gibi. nasıl desem ki böyle hiçbir şey yapmamanın verdiği bir boşluk boş insan boşluğu. Bir de iyi bir his mi kötü bir his mi olduğunu da kestiremiyorum. sanki içimdeki potansiyelin kıvılcımlanmasıyla yapmam gereken şeyleri yapmamanın verdiği pişmanlık arası bir şey. yani hem iyi hem kötü.velhasıl kurtulmam gerek bu şeyden.rahatsız etmekte beni.

beni rahatsız eden bir diğer şey de insanların sahteliğidir blog. ben bunlara medeni ayılar diyorum, insanları kibarca ve çaktırmadan çok güzel aşağılıyorlar. sonra da hiç birşey olmamış gibi tekrar yüzüne gülüyorlar ve kibarca konuşmaya devam ediyorsunuz. oldukça medeni.görünürde bir kavga yok ama içten içe kavga ediyorlar. oldukça psikopatça.

yolumu buldum bu arada blog. bookchin diyor ki, bize öğrettikleri gibi şehirler aslında teknolojinin ilerlemesiyle tarımın ilerleyişiyle gelişip, tahıl artığı ürünlerin ticaretinin başlamasıyla oluşmamış. ve ticaretin geliştiği yerlerde şehirleşmeler olmamış. ilk yerleşim yerlerinden çatalhöyük'te insanların tarımla uğraştıklarına dair izlere rastlanmamış. Ama birçok tapınak bulunmuş. Yani bildiğimiz gibi kentler ticaretin yapıldığı değil, dinsel törenlerin yapıldığı kutsal alanlar olarak oluşmuş. Yani dünya doğuştan maddeci bir dünya değilmiş. günümüz maddeci insanları geçmişi de öyle olabileceğini varsaymış. bu düşünce beni daha rahatlattı blog. demek ki dünya o kadar da kötü bir yer değil ve insanlar da aslında o kadar kötü değil, belki kurtuluş elimizdedir blog. velhasıl bookchini sevdim

ilaç milaç

2009-01-27T16:44:00.007+02:00

Tatile girişimle doktora gitmeye vakit bulabildim blog. orta sondan beri beni kuşatan mide ağrım, naparsam yapıym peşimi bırakmamaktaydı. üniversite birinci sınıfımda ise artık dayanılmaz hala gelmişti ve aprazol kurtarıcım oldu. bir kutu, derken iki kutu derken bir sürü kutu aprazol bitirdim. geri dönüşüme olan düşkünlüğüm ve biraz da aprazole olan saygımdan aprazolun cam şişesini hiç elim gidip de çöpe atmadım. hatta oruçla tasarımlı günler yapardık o yıllarda ve bu beni aprazol kutularıyla birşeyler tasarlamaya itti. "Bağlantı", "A'dan B 'ye", "İstiklal" gibi konu başlıkları ve Aprazol ü birbiriyle ilişkilendirmeye çalıştım. Aprazolden bir insan, bir kukla, bir cetvel, ve dahi bir yol tasarladım. Evet Bağdat'a uzanan bir yol yapacaktım. bugün farkettim de bu hayalim suya düştü, annem tüm Aprazol kutularımı çöpe atmış. hem endoskopi sonrası tedavi yöntemim değişti, Aprazole veda ettim, hayatımın geri kalan kısmını Ulcorex ile geçireceğim. Ulcorexi de sevdim. uncacık cismaniyetiyle bana yardım ediyor, teşekkür ediyorum. Ulcorex den Bağdat'a yol olur mu bilinmez ama beni akşamın belli saatlerine kadar idare ettiği aşikar.

yediye çeyrek kala

2009-01-15T18:37:00.018+02:00

yarınki şehir ve çevre mühendisliği sınavıma çalışmam gerekse de çalışasım gelmiyor blog, ve seni tercih ediyorum. 48 saatin 4 ü uykuyla muhtemelen 38i bilgisayar başında geri kalanı da yol su elektrik gibi ihtiyaç karşılamakla geçti. sonunda fiziksel çevre kontrolü teslimimi yetiştirdim ve üç soruluk sınavını da geçirdim. üniversite birinci sınıfta geçirdiğim ilk sınav beni çok etkilemişti.sadece 2 soru vardı. lisenin 10 soruluk sınavlarından sonra kafamda şimşek çaktı bir soruyu yapamasam dedim eksi 50 puan ikisini de yapamasam 0(yazıyla "sıfır"). 10 soru sorulsaydı iki soru yapamasam 20 puan gidicekti demiştim.korka korka yapmıştım. şu anda farkındayım ki 10 soru da sorsalar 100 soruluk test de sorsalar 2 soru da sorsalar biz öğrencilerin alacağı not değişmeyecektir. bu sınavlara karşı kayıtsızlık da soruların azlığından kaynaklanıyor sanırım,zaten soracakları topu topu 3 en fazla 4 soru ne kasıyorum diyorum kendime, bi de proje teslimlerinin sorumluluğu sınavlar konusunda bana sanki sınav çerezmiş hissi uyandırıyor. yarınki çerezden sonra salıya hayatımın teslimini yapıcam şu anda nerdeyse sıfırın altındayım, 4 gün içerisinde harikalar yaratmayı bekliyorum. vücudumun ve ruhumun güçlü olması, buna dayanması dileklerimle. sonra söz veriyorum 13 saatlik uyku hediye edicem kendime.

bu arada sınava çalışayım diye bir kitap okuyordum ki çevre kirliliği il nüfus artışını ve tüketim artışını ilişkilendiren bi pasaj okudum . diyor ki 16. yy.a kadar insanlar, gerek gıda maddeleri ve diğer ihtiyaç maddelerinin üretiminde ve gerekse hastalıkların kontrol edilmesinde kullanılacak bilgi ve imkanlara sahip değildi; bunun için salgın hastalıklar ve büyük kıtlıklar nüfus artışını sınırlandırıyordu. fakat sanayi devrimi ve yeni ilaçların icadıyla birlikte dünya nüfusu hızlı bir şekilde artmaya başladı. neticede insan faliyetleri sonucu ortaya çıkan kirleticilerin cins ve miktarı da arttı....burada ilgimi çeken tablo oldu nüfus artış eğrisi m.ö. 2000den 1500lü yıllara kadar neredeyse 10 derecelik açıyla artarken birden 1500lerden 2000lere kadar neredeyse 90 derecelik bir açıyla yukarı çıkmakta. ama nüfus artışı bereket ki çevre kirlenmesini %10 dolaylarında etkiliyor. asıl kirliliğin kaynağı tüketim tüketim tüketim. dünya gelirinin %75inin dünya nüfusunun %25 i tarafndan kullanıldığını düşünürsek dünya nüfusunun %25 inin gereksiz tüketimleri dünyayı kirletmekte ve tabii doğal kaynakları da tüketmekte. doğal kaynakların umarsızca tüketilmesi, kullanılabilecek şeylerin kullanılmamak üzere çöpe atılması, geri dönüşülecek şeylerin geri dönüşüme yollanaması, en basitinden insanın yürürken yediği şeyin çöpünü rüzgara savurması ve hatta tek başına bir otomobilde trafiğe çıkanlar çevre kirliliğinin başrol oyuncuları. çevre için hep kötülüğüne çalışıyoruz,biraz da iyiliği için bişiler yapsak diyorum, çok mutlu olacağım.

aforizma

2008-12-29T04:04:00.008+02:00

Artık hayatta hiçbir şeyin orjinal olamayacağının bilincinde olmak en orjinal davranıştır. Yazılacak her şey yazıldı, hissedilecek her şey hissedildi, yaşanacak her şey yaşandı. Belki en orjinal şey kişinin ölümü tatmasıdır. insanlıkça orjinal olmayan, kişice orjinal olacak olan şey. "Ölümden daha orjinal bir şey varsa???" diye bekleyip yaşamak daha mı orjinal? olmasa da gerçekten ya daha orjinal bişeyler varsa? Yaşamaya değer.

Sapanca

2008-12-12T05:32:00.005+02:00

12 Aralık gününden itibaren şurada azıcık bir vaktim kaldı blog.Elim ayağıma dolanıyor desem yalan olur blog. Heyecan yaptım desem, gene yalan olur blog. Ben çok sıkıldım ve artık bezdim bu Sapanca'dan. Şile'den bezdiğim kadar bezdim blog. Hatta daha fazla bezdim. Artık ne Şile'ye ne de Sapanca' ya adımını atan n'olsun blog.... Ama napıyorum, bunları zihnimden buraya taşıyorum ve bi müddet sana emanet blog. Teslim zamanına kadar bezginliğime iyi bak;) teslimden sonra lazım olursa alırım. Şimdi gerçekten en kısa zamanda şu lanet olası senaryoları ve saireleri bitirmem gerek. tschüss, küsss

ESCAPE

2008-11-30T02:37:00.003+02:00

Dün otoketim kilitlendi hiç bişi yapamadım...hem de çok işim vardı,çok sinirlendim.Tam sistem geri yükle yapıcaktım ki Berk geldi.Berk'e söyledim geldi baktı escape'e bastı,herşey yoluna girdi. Hayatta da bi escape tuşu olsa,basınca herşey yoluna girse...sistem geri yüklemesi de yok. Bugün escape tuşuma basmış gibi davranıyorum. herşey yolunda gitsin diye.

save the world by ur responsibility,

2008-11-22T18:08:00.017+02:00

Bu ay biticek, hiç yazı yazmamışım,aslında çok yazmak istedim blog. Elim gitmedi napalım.Son iki gündür duyduğum rüzgar sesi bende bir kasvet havası estiriyor. karaköy' deki kadıköy iskelesinin batmasına ayrıca üzüldüm. Bu lodos bizi mahvediyor. Aslında hepimizi mahvedecek olan tek şey bence duyarsızlıktır. Çevreye karşı duyarsızlığımız beni acayip mutsuz ediyor.Geçen gün birisi beni dövecekti bu yüzden. Taksim meydandaki büfenin orda bir adam plastik bir bardağı yere savurdu, önüme düştü. Ben de yerden aldım, adam arkasını çoktan dönmüştü, ilerledim demin attığı bardağı elimde görünce şaşırdı hatta sinirlenir gibi oldu sanki. Ben de adama bağırdım, çöp yok mu burada diye. büfe sahibi adam çok korktu (benden değil diğer adamın bir şey yapmasından). adam da sana ne dedi, ben de o zaman sen attın ben attım herkes atarsa her yer çöp olur dedim. biz çöpçüleri niçin tutuyoruz dedi.Yere çöp atan insanların bunu sebep göstererek yere çöp atmasından nefret ediyorum. çünkü o gerizekalılara, onların aslında atılan sigara izmaritlerini, sümüklü mendilleri toplamak için değil; ağaçlardan düşen yaprakları ve bunun gibi doğal atıkları toplamakla görevli olduklarını hiçbir zaman anlatamayacağız. Çünkü onların yaprakları alırken diğerlerini almama lüksleri yok, madem o adamlar topluyo hadi biz de savuralım çöpleri. Ben daha fazla uzatmadım.Çünkü oradaki başka bir insan bana bardağı atacak yer gösterdi, ben de gittim. Fazla duyarlı bir insan değilim ama insanların bu kadar duyarsız oluşları gerçekten içler acısı değil mi?

Geçen hafta cuma günü University of Maine at Farmington'dan Prof. Dr. Shahrokh Waleck Dalpour'un okulumuzda düzenlediği seminere katıldım. Profesörün petrol fiyatlarının düşüşünün en güzel sebeplerinden bir tanesinin aynı yere giden insanların aynı aracı kullandırılmaya özendirilmesi olduğunu söyledi. Aracın boşluğuna göre vergi ödüyorlardı.arabada bir kişi varsa vergi ödeniyor,iki kişi varsa diyelim yarısı,4 kişi varsa mesela hiç ödenmiyor gibi. Daha önce de duymuştum bunu, daha önce de hoşuma gitmişti, ama bunun global düzeydeki etkisini ve önemini bu kadar net hissetmemiştim. Kelebek etkisi gibi bir sebebin uzaklarda bir şeylerin sonucunun oluşu..Bu tabi ki amerikalıların duyarlılığından kaynaklanmadı,ya da çevreyi sevişlerinden,petrol harcamak istemeyişlerinden... tamamıyla çıkar yüzünden ve yaptırımlarla uygulanmış bir politikaydı. yani ne demekmiş, aslında duyarlı davranışlar insanlara aşılanamıyosa yaptırımlarla dayattırılmalı. dünyanın sağlığı için bu şart.

uykusuzluk

2008-10-26T03:13:00.019+03:00

...
...
...
yazmak isteyip de yazamadığım şeyler oluyor ya... sinir oluyorum.bişi bulamadığım zaman,kafamın dolu olduğu; ama neyle dolu olduğunu bilmediğim zaman.sıkıldığım ama neye tam olarak sıkıldığımı bilmediğim zaman...sinir oluyorum.midem ağrıdığı zaman da sinir oluyorum,ödev yetiştiremediğim zaman da sinir oluyorum ilkokul 3.sınıftaymışçasına.belki tek problemim şu saate kadar uykusuz kalmamdır ne dersiniz?

Peyami Safa'yı çok seviyordum. Matmazel Noraliya'nın koltuğundan sonra daha çok sevmeye başladım. Hatta saygımdan gramer kurallarına uyarak yazdım bu paragrafı.Terbiyesizlik etmiyeyim Peyami Safa' ya diye. Ferit-Ferid d d d d t ..Keşke herkes senin kadar derin düşünebilse hayatta, senden ne kadar sığ insanlar var biliyor musun? Bilmiyorsun.

Oruç Hocama mektubunu teslim etmem lazım.ayrıca yeni bir mektup daha yazmak da istiyorum.Bu sayfanın linkini versem? daha mı iyi olur ki? Şehide beni unutmuş mudur? bunca zamandır ben onu unuturcasına mektup atmadıktan sonra?? nedir bu umursamazlık bendeki bilmiyorum,önem verdiğim insanlara verdiğim önemi neden gösteremiyorum? bu hep problem olarak kalmıştır bende. çaba, biraz daha çaba göstermem lazım.

Meltem hoca da bana your english is excellent dedi. ingilizce person kelimesini bildiğin person hatta perzon diye okuyan bir insanım oysa ki. Benim ingilizcem excellent ise fatih terime ne demeli?

seneye bu saatlerde bonn da bir studentheimde uyuyor olsam...sabah kalkınca anjajı ziyarete gitsem duisburga,ertesi gün de okula anjanın evinden gitsem,bonn technischen universitaet kampüsünde dinlensem, bi de patenim ya da bisikletim olsa orda ne güzel olur

dolar fırladı,amerika ya haller oluyor,şirketler batayazıyor. bu bizim işimize yaradı.300 dolarım vardı 50 lira kadar kar ettim. hep ben mi batıcam yaşasın hihahaha.kabul ediyorum çok kötü bir bakış açısı. ama hayata burdan bakanların çokluğu da beni tiksindiriyor.

kaplumbağam çok iyi durumda sanıyorum,havalar soğuduğunda üşütmüştü,gözleri sürekli kapalıydı..ve kabuğu da yumuşaktı. şimdi kabuğu da sertleşti gözleri de açıldı.yalnız kaplumbağamın hayatı benimkinden daha lüks.bazen onu kıskanıyorum.şu anda havuzu benim odamdan daha sıcak mesela ısıtıcısı çalıştığı için.
akvaryumdaki çöpçü balıklarına da şaşıyorum hiç balık yemi atmadım ama hala yaşıyorlar.kaplumbağa yeminin artıklarıyla beslendikleri için kaplumbalık yavrularlarsa hiç şaşmıycam.genleriyle oynuyo olabilirim şu an:P

bu kadar yeter. fatih terime benzeyen fiziksel çevre kontrolü hocamı çok seviyorum ama o beni salak sanıyo sanırım. her anlattığını yanlış ve eksik yaptığım için...:(neyse bu sefer hiç yapmadım bakalım n'olcak. ama ben şu an hastayım.yani mazeretim var asabiyim ben